Friday, April 30, 2010

ఖడ్గ సృష్టికర్త

"నిజంగా ప్రపంచానికి కవిత్వమే కావలిస్తే ఇంతకంటె అదను లేదు. సాహసీ! నీ సందేశం కోసం విశ్వం తన చాతక వదనం తెరుచుకున్నది. నీ గానానికి మా వీణా తంత్రుల శ్రుతి సవరిస్తున్నా ము. తలుపులన్నీ వివృతం చేసి ఉంటాము. నువ్వు రావాలి. రావా లి.... నువ్వు ఎప్పుడు వస్తావో! ఎలాగ వస్తావో! నువ్వు Cyclone లాగో, Sulphuric Acidలాగో గంధ సింధూరం లాగో గండ భేరుండం లాగో రావోయ్! రావోయ్! యువకవీ!! నవకవీ!!''
(శ్రీశ్రీ: 1936)

edit. కష్టజీవికి రెండువైపులా నిలబడిన కవికి నమస్కారం. కాలం కడుపుతో ఉండి కన్న మహాకవికి నమస్కారం. 'అంచనా వేయలేమతని చలచ్చంచల దీప్తలేఖిని' అంటూ తరతరాలు పారవశ్యపడిన ప్రతిభామూర్తికి నమస్కారం. అనేక శిఖరాలు అధిరోహించిన సాహసికి నమస్కారం. తప్పటడుగులు వేసిన పసి బాలుడికి, తప్పుటడగులు వేసిన సామాన్య మానవుడికి నమస్కారం.

హేలీ తోకచుక్కలాగో, గురజాడ 'తోకచుక్క'లాగో శ్రీరంగం శ్రీనివాసరావు 1910లో కళ్లు తెరిచాడు. డెబ్బైమూడు సంవత్సరాల పాటు ఈ లోకంలో తుఫానులాగా, గంధక«ధూమం లాగా, గండభేరుండంలాగా సంచరించాడు. వీరుడూ తానే విదూషకుడూ తానే అయి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. సమకాలంలోనూ భవిష్యత్తులోని అనంతకాలాల్లోనూ జాతిజనులు పాడుకునే 'మంత్రాలను' అందించి వెళ్లా డు. తెలుగు కవిత్వాన్ని ఖండించి, దీవించి, ఊగించి, శాసించి, రక్షించాడు.

'మానవుడే నా సందేశం, మనుష్యుడే నా సంగీతం'- ఇదీ శ్రీశ్రీ సారాంశం. పతితులను, భ్రష్ఠులను, బాధాసర్పదష్టులను, అధోజగత్సహోదరులను, సమ్మె కట్టిన కూలీలను, వారి భార్యలను, పిల్లలను, సహస్ర వృత్తుల సమస్త చిహ్నాలను, ఉరితీయబడ్డ శిరస్సులను, పడుపుకత్తెలను, ఖైదీలను, ఖూనీకోర్‌లను,

Saturday, April 17, 2010

సైనిక రాజకీయవాదులూ, అర్ధ మావోయిస్టులూ..

ప్రపంచపు దుఃఖాన్ని కళ్లారా చూస్తున్నప్పుడు మిధ్యావాదాన్ని అంగీకరించలేము. లోకపు అశాశ్వతతని  చూస్తూ కూడా ఉనికే సత్యమని భ్రమించలేము. అందుకని, తథాగతుడు రెండు తీవ్రవాదాలనూ కాదని మధ్యేమార్గాన్ని ప్రతిపాదిస్తున్నాడు. కార్యకారణాల వల్లనే అస్తిత్వమూ నాశనమూ కలుగుతున్నాయి. కారణాన్ని అంతరింపజేస్తేనే కార్యంకూడా అంతరిస్తుంది.
- సంయుక్తాగమ, 12వ అధ్యాయం

ఏ దృక్పథం కారణంగా సమస్యలు ఉత్పన్నమయ్యాయో అదే దృక్పథంతో వాటిని పరిష్కరించలేము
- అల్బర్ట్ ఐన్‌స్టీన్

    navya.తనతో లేనివాళ్లంతా బిన్‌లాడెన్‌తో ఉన్నట్టేనని జార్జిబుష్ జూనియర్ 2001లో అన్నాడు. మావోయిస్టులపై తీవ్రమైన సాయుధ చర్యలు తీసుకోవాలనే వాదనతో ఏ మాత్రం విభేదించే వాళ్లయినా అర్ధమావోయిస్టులేనని బిజెపి నేత అరుణ్‌జైట్లీ అంటున్నాడు. పతంజలి కథలో ఒక తొండ ప్రపంచాన్ని అంతే సులువుగా అర్థంచేసుకుంటుంది.

    తొండలు, తొండలు తినేవి, తొండల్ని తినేవి- ఈ మూడే రకాల జీవులే ప్రపంచంలో ఉంటాయనేది దాని జ్ఞానం. సమస్యలను యుద్ధరంగంలో మాత్రమే తేల్చుకోవాలనుకునే వాళ్లంతా ప్రపంచాన్ని తాము, ఇతరులు అనే సరళమైన ద్వంద్వంలోనే అర్థంచేసుకుంటారు.

    తన కొలువు కూటంలోనే ఉంటూ వీలయినప్పుడల్లా హితవచనాలు పలికిన భీష్మద్రోణుల్ని పాండవ పక్షపాతులని నిందించగలిగాడుకానీ, సైన్యాధిపత్యం ఇవ్వవలసివచ్చినప్పుడు వారి విధేయతను దుర్యోధనుడు శంకించలేకపోయాడు. మావోయిస్టులంటే మనప్రజలే కదా, వారి మీద విమాన బాంబులను ఎట్లా వేస్తాం?- అని వ్యాఖ్యానించింది భారతవాయుసేన అధిపతి కాబట్టి సరిపోయింది కానీ, అతనొక రాజకీయవాది అయితే పార్లమెంటులో అతనికి ఐఎస్ఐ కిరీటాన్ని అల్‌ఖాయిదా పతకాన్ని దేశద్రోహ బిరుదాన్ని అలంకరించి ఉండేవారు.

    ప్రతిపక్షం అంతా ఒకటిగాఉంటే కాంగ్రెస్‌లో రెండు గొంతులు వినిపిస్తున్నాయన్నది బిజెపి ఆరోపణ. ఆకుపచ్చని వేట మీద వామపక్షమూ రామపక్షమూ ఒకటికావడం విడ్డూరం కానప్పుడు, ఛత్తీస్‌గఢ్‌లో, జార్ఖండ్, బెంగాల్‌లలో రాజకీయ ప్రయోజనాలున్న కాంగ్రెస్‌లో ఒక దిగ్విజయు డో మరొకరో భిన్నంగా మాట్లాడడంలో వింత ఏమున్నది? పంజాబ్‌లో అణచివేతను అతి పకడ్బందీగా నిర్వహించిన కెపిఎస్ గిల్ సైతం ఛత్తీస్‌గఢ్‌లో జరుగుతున్నదేమిటి, దాన్నెట్లా సమర్థిస్తాం- అని అడుగుతుంటే - ప్రజాప్రతినిధులుగా ఎన్నికై సమస్యను పౌర, రాజకీయ దృక్పథం నుంచి చూడవలసిన వారంతా యూనిఫారాలు ధరించిన తుపాకీ భాష మాట్లాడడం నేడు కనిపిస్తున్న దృశ్యం.  అడవుల్లో ఉండి పోరాడుతున్నవారు ఒకపక్షం, పార్లమెంటులో ఉన్నవారిది ఒకపక్షం- రెండు పక్షాలు

    Sunday, April 11, 2010

    నిరంతర మరణ స్రవంతి

    మనుషులు అట్లా మూటలు మూటలుగా, ఛిద్రమైన అవయవాలతో, కాలిపోయిన చర్మంతో కళేబరాలుగా మారిపోవడం గుండెల్ని పిండేస్తుంది. నిటారుగా నడవవలసిన మనుషులు అట్లా నేలపై శవాలుగా బారులు తీరడం బాధ కలిగిస్తుంది. మనుషులు, వాళ్లెవరైనా సరే, మనుషులైతే చాలు, నిస్సహాయంగా పిట్టలురాలినట్టు రాలిపోవడం అమానవీయమనిపిస్తుంది.

    ఏ అమ్మ కన్న బిడ్డలో, ఏ రైతు కొడుకులో, ఏ నిరుపేద సంతానమో దేశంకాని దేశంలో చావునోట చిక్కి తల్లులకు కడుపుకోత మిగిల్చినప్పుడు, రోదించాలనీ, కడివెడు కన్నీరు కార్చాలనీ ఏ అనుబంధమూ లేని వారికి కూడా అనిపిస్తుంది. దేవుడా, బీభత్స మరణాలు, అర్థాయుష్షులు లేని కాలంలోకి మమ్మల్ని తీసుకువెళ్లవా అని ప్రార్థించాలనిపిస్తుంది.

    navya. ఛత్తీస్‌గఢ్ రాష్ట్రంలోని దంతెవాడ జిల్లాలో బుధవారం నాడు మావోయిస్టులు పన్నిన ఉచ్చులో చిక్కి 76 మంది సిఆర్‌పిఎఫ్ జవాన్లు మరణించినప్పుడు అయ్యో పాపం అనుకోని వారుండరు. భారత్‌లో చురుకుగా ఉన్న మిలిటెంట్ ఉద్యమాలన్నిటిలో, చివరకు కాశ్మీర్ సాయుధసంస్థల చేతుల్లో కూడా ఇంతమంది భద్రతాసిబ్బంది ఒకే సంఘటనలో మరణించలేదు కాబట్టి, దేశం యావత్తూ దిగ్భ్రాంతి చెందింది. పాలనతో, భద్రతానిర్వహణతో సంబంధం ఉన్న వారంతా తీవ్రంగా కలవరపడ్డారు, ఆగ్రహం చెందారు. విశ్లేషకులు, విమర్శకులు, వ్యాఖ్యాతలు కూడా స్పందనల్లో ఆవేశాలకు ఉద్వేగాలకు పెద్దపీట వేశారు. సంఘటన ఎంతటి తీవ్రమైనదంటే, చివరకు ఆ నరహననానికి పాల్పడిన మావోయిస్టులు సైతం ఆ మరణాలకు విచారపడ్డారు.

    దుఃఖం కలిగినప్పుడు దుఃఖపడవలసిందే. మరణం ఎదురైనప్పుడు వెంటనే కలగవలసిన తెలివిడి- జీవితం కొనసాగవలసిందేనని. అప్పుడు దుఃఖ కారణాలను వెదకాలి. మళ్లీ అటువంటి దుఃఖం ఎదురుకాకుండా జాగ్రత్తపడాలి. వివేకం లోపించనప్పుడు వ్యక్తులే అటువంటి సమీక్షకు సిద్ధపడతారు. అటువంటప్పుడు, యావత్ జాతికి ప్రాతినిధ్యం వహించే ప్రభుత్వాలు, పాలకులు, అధికారులు మరింతగా బుద్ధికి పనిచెప్పాలి. ఆవేశాలకు లోనుకావడానికి ప్రభుత్వాధినేతలు పామర కక్షిదారులు కారు. కానీ, మన దేశరక్షణ మంత్రి చిదంబరం గారు మాత్రం ప్రతీకారభాష మాట్లాడారు. సంఘటన జరిగిన వెంటనే ఆయన కూడా ఖంగు తిని ఉంటారు కాబట్టి, అట్లా మాట్లాడారు

    Sunday, April 4, 2010

    చందమామ లాంటి అందమైన దీవి...

    ప్రళయానికీ ప్రళయానికీ మధ్య ప్రపంచం, యుద్ధానికీ యుద్ధానికీ మధ్య శాంతి. అనేక గ్రీష్మాల మధ్య ఒక వర్షం. ముసుర్ల మధ్య తెరిపి. దుఃఖమే నిత్యం. ఆనందం బుద్బుదం.

    అంతా సమసిపోయినట్టే ఉంటుంది. కర్ఫ్యూ కాస్త సడలించినట్టే ఉంటుంది. జీవితం మళ్లీ మొదలయినట్టే ఉంటుంది. దుమ్ము కిందికి తోసేశాక, తివాచీ శుభ్రంగానే ఉంటుంది. కత్తులు మొలిచిన వీధి పూలతోట లాగా నటిస్తుంటుంది. నెత్తుటి ఆటను రేపటికి వదిలి, 'నేడు' శాకాహారి అవుతుంది. ఓ.కె. జీవితం రణరంగమైనప్పుడు, విరామకాలంలోనే జీవించడం నేర్చుకోవాలి. కాలికీ వేలికీ తగిలే కళేబరాల మధ్య ఒక తరం తరం గడిపింది బీరుట్ నగరం. బాంబుకీ బాంబుకీ నడుమ కునుకుతీయడం నేర్చుకుంది బాగ్దాద్ పట్టణం.

    navya. ఒక అర్థగోళం వెలిగిపోతున్నప్పుడు మరొక సగం చీకటిలో మునిగినట్టు- ఈ ప్రపంచం కొంత వైభవోజ్జ్వల మహాయుగంలో, మరికొంత వల్లకాటి అధ్వాన్నశకంలో. ఆమూలన చమురుచుక్క, ఈ మూలన ఇంధనం కావడమే ప్రపంచీకరణ. ఒక చెమటచుక్క ఖండాంతరాలు పయనించడమే ఏకధ్రువం. లోకానికంతటికీ ఒకేనేరం, ఒకరే పోలీస్- అదే నూతనవ్యవస్థ.

    సృష్టి ఆరంభకాలంలో- భూలోకము బలాత్కారముతో నిండియుండెను. దేవుడు భూలోకమును చూచినప్పుడు అది చెడిపోయి ఉండెను. - కదా? అందుకని ఒక నావను కల్పించి కొందరిని రక్షించాడు, భూమిని ముంచేశాడు. నేటి బలాత్కారాన్ని దేవుడు ఇంకా చూచియుండలేదు. మంచిమనుషులకు నావను