Tuesday, March 29, 2011

ఆ అధ్యాయం అందరికీ అవమానం!

దక్షిణ, పశ్చిమ భాగాలు మాత్రమే భారతదేశం అయి ఉంటే, వృద్ధిరేటు బ్రహ్మాండంగా ఉండి ఉండేదని కేంద్ర హోంమంత్రి చిదంబరం అమెరికన్ రాయబారి తో అన్నట్టు వికీలీక్స్ బయట పెట్టడంతో తీవ్రమైన ఖండనలు, విమర్శలు వస్తున్నా యి. చిదంబరం మాటలు ఉత్తర భారతదేశాన్ని అవమానించేవిగా ఉన్నాయని సమాజవాదీ పార్టీ పార్లమెంటు ఉభయసభల్లో అభ్యంతరం తెలియజేసింది. నిజానికి చిదంబరం అధిక ప్రసంగాన్ని ఉత్తరాది వారే కాదు, వివేకం విచక్షణ ఉన్నవారెవరైనా ఖండిస్తారు. దేశంలోని ఉత్తర, తూర్పు ప్రాంతాలు బీదరికంలో ఉన్నాయి కాబట్టి, దక్షిణ, పశ్చిమభాగాలు సాధిస్తున్న వృద్ధిని అవి హరిస్తున్నాయన్నది చిదంబరం అభిప్రా యం. సోషల్ డార్వినిజం తలకెక్కితే వచ్చే ఆలోచనలు ఇవి. ద్వంద్వ యుద్ధపు గోదా లో ఎవరో ఒకరే సజీవంగా మిగలాలనుకునే ప్రాచీన రోమన్ ప్రభువులలాగానే, నూతన ప్రపంచపు నియో లిబరల్ ప్రతినిధులు కూడా పరాజితులను వారి ఖర్మానికి వారిని వదిలివేయాలనే ఆటవిక న్యాయాన్ని నమ్మేవారే.

చిదంబరం మాటలు వింటే కొన్ని సంవత్సరాల కిందట చంద్రబాబునాయుడు చేసిన వ్యాఖ్యలు గుర్తుకు వస్తాయి. కేంద్ర నిధుల కేటాయింపుల విషయంలో వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న రాష్ట్రాలకు అన్యాయం జరుగుతున్నదని, వెనుకబాటుతనం, అవసరాలు వంటి ప్రాతిపదికల కారణంగా బీహార్ వంటి రాష్ట్రాలకు

Wednesday, March 23, 2011

వేదికలన్నీ కిక్కిరిసిపోతున్న అనేకత్వపు కాలం!

ధ్వంసం అయిపోయిన విగ్రహాలను యథాస్థానంలో పునరుద్ధరించాలన్న డిమాండ్ రావడం, ప్రభుత్వం దానికి వెంటనే అంగీకరించడమూ వెంటవెంటనే జరిగిపోయాయి. ధ్వంసానికి కారకులయినవారు సైతం, కావాలంటే విగ్రహాలు మళ్లీ ప్రతిష్ఠించుకోవచ్చునని సంఘటన జరిగిన వెంటనే అనేశారు. అయితే, కూలిన విగ్రహాలతో పాటు తెలంగాణ ప్రాంతానికి చెందిన మహనీయుల విగ్రహాలను కూడా కలిపి ఏర్పాటు చేయాలని డిమాండ్ చేస్తున్నారు.
దారుణం జరిగిందని ఆవేదన చెందిన వాళ్లు కూడా మొదట యథాతథ స్థితిని పునరుద్ధరించి, తరువాత తెలంగాణ ప్రసిద్ధుల ప్రతిమలను ప్రతిష్ఠించుకోవచ్చునని అంటున్నారు. దానితో టాంక్‌బండ్‌మీద పెట్టవలసిన విగ్రహాల వరుస లో ఎవరెవరిని కొత్తగా చేర్చాలో సూచనలు రావడం మొదలయింది. ప్రాంతీయమైన పరిగణనతోనే కాకుండా, రకరకాల ప్రాతిపదికలపై డిమాండ్లు, సలహాలు వస్తున్నాయి. వాటన్నిటికీ గనుక ఆచరణ రూపం ఇస్తే, టాంక్‌బండ్ మాత్రమే కాదు, హుస్సేన్‌సాగర్ వలయాకారపు తీరమంతా విగ్రహాలతో కిటకిటలాడిపోతుంది. ఊహా మాత్రానికే అదొక అసాధ్యంగా, హాస్యాస్పదంగా, అధివాస్తవిక దృశ్యంగా కనిపించవచ్చును కానీ, ఇంతకాలం జరిగిన విస్మరణలకీ, సాధికార రాజకీయాలు ముందుకు తెస్తున్న సంకేతాత్మక ప్రాతినిధ్య ప్రజాస్వామ్యానికీ ఆ బొమ్మల సమ్మర్దం ఒక ప్రతీక కూడా.

మా ప్రాంతం వాళ్లవి, మా వర్గం వాళ్లవి, మా ఉద్యమాల ప్రతినిధులవి విగ్రహాలో, చిహ్నాలో, నామకరణాలో ఉండాలని డిమాండ్ చేసే వారికి, అది ఒక రాజకీయ వ్యక్తీకరణే తప్ప, చారిత్రకమయిన, విద్యావిషయికమైన అవగాహనతో చేసే వ్యక్తీకరణ కాదు. బాబా సాహెబ్ అంబేద్కర్ కన్నుమూసిన ముప్పై అయిదేళ్ల తరువాత కానీ, ఆయన చిత్రపటం పార్లమెంట్ సెంట్రల్‌హాల్‌లో ఆవిష్కృతం కాలేదు, ఆయనకు భారతరత్న గౌరవం దక్కలేదు. మరి స్వతంత్ర భారతదేశం అంతకాలం ఎందుకు ఆయనను విస్మరించింది? దళిత శ్రేణులైనా ఆ డిమాండ్‌ను

Monday, March 14, 2011

విగ్రహ విధ్వంసంపై నిగ్రహంతో విచారిద్దాం

ఎండాకాలం ఇంకా పూర్తిగా దిగబడకపోయినా, రోహిణీకార్తె రోజు వంటి ఆ మధ్యాహ్నాన్ని దాటి ఆ నాటికి ఉద్యమమూ ఉద్రిక్తతా ఉపశమించిన తరువాత, నగరం నెమ్మదిగా నిద్రలోకి జారుకుంటున్నప్పుడు అర్థరాత్రి వేళ అందరిలాగానే నేనూ టాంక్‌బండ్‌మీదుగా మార్చ్‌పాస్ట్ చేశాను.

కూలిన కొలువుకూటం, శిథిల పేరోలగం, క్షతగాత్ర సరస్తీరం.
గురితెలియని ఆగ్రహాలు, వాలిన, కూలిన, తెగిపోయిన విగ్రహాలు.

ఏ కాలపు వీరులు వీరు, ఏ యుగాల కవులు వీరు, ఎప్పటి వైతాళికులు వీరు? ఇప్ప టి యుద్ధంలో ఎందుకు గాయపడ్డారు?
సన్నటి దుఃఖం. ఏదో అసౌకర్యం. ఒక చేదు. ఈ దృశ్యం అదృశ్యమైతే బాగుండును. ఈ సన్నివేశం ఒక భ్రమ అయితే బాగుండును. ఇదంతా జరగకుండా ఉండి ఉంటే బాగుండును.

విగ్రహాలలో నిక్షిప్తమైపోయినవి పురాస్మృతులు మాత్రమే కావు. వర్తమానంలో కూడా అవి అప్పుడప్పుడు వెలుగుతూ వచ్చినవే. ప్రతి ప్రతిమా ఎవరికో ఒకరికి సంకేత స్థలమే. ఎవరో ఒకరు పూలమాల వేసి పులకించిపోయినదే. ఆ బొమ్మకొలువు లో అన్నీ కాకున్నా కొన్ని ఊరేగింపులకు ఆరంభ కేంద్రమైనవే. ఉపన్యాసాలకు వేదికలయినవే.

నడుస్తున్న చరిత్ర సృష్టిస్తున్న అనేకానేక సందిగ్ధ సందర్భాలలో ఇదీ ఒకటి. ఒకే వాస్తవంలో ఇమడలేని అనేక సత్యాల, ఒకే వ్యక్తిత్వంలో ఒదగలేని అనేక అస్తిత్వాల ఘర్షణ ఇది. నా ఉద్వేగం నా వ్యక్తిగతమైనదిగా కనిపించవచ్చు, కానీ, నేననుభవించిన సంశ య ఉద్వేగాన్నే అనుభవిస్తున్నవారు అనేకులు ఉంటారని నాకు తెలుసు. దీర్ఘకాలంగా ఉద్యమాల వేదికగా ఉన్న తెలంగాణలో ప్రగతివాదాన్ని, సామాజిక న్యాయాన్ని బోధించిన రచయితలను ప్రాంతాలకు అతీతంగా ఆదరించారు,అనుసరించారు. అటువంటి అనుయాయులు, అభిమానులు ఒక్క తెలంగాణలోనే కాదు, రాయలసీమలో, ఉత్తరాంధ్రలో, కోస్తాంధ్రలో-అన్నిచోట్లా ఉంటారు. మన వివేకాని కీ, చైతన్యానికీ,

Monday, March 7, 2011

విత్తు ఏది నాటితే చెట్టు అదే మొలుస్తుంది

తన విగ్రహాన్ని తానే కూలదోసుకుంటున్న ఒక విధ్వంసకుడిని మనం మన ప్రధానమంత్రి మన్మోహన్‌సింగ్‌లో చూడవచ్చు. సీవీసీ పదవిలో థామస్ నియామకం పాపం పూర్తిగా తనదే అని ఒప్పుకుంటున్న ప్రధానమంత్రి, అంతకుముందు టెలికంస్కామ్‌లో కూడా బోనులో నిలబడడానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకువచ్చారు. తనను ప్రధానిపదవి మీద కూర్చోబెట్టిన సోనియాపై, కాంగ్రెస్‌పార్టీపై ఆయనకున్న వల్లమాలిన కృతజ్ఞతాభావంతో ఆయన ఈ ప్రతిష్ఠాత్యాగానికి పాల్పడుతున్నారని అనిపించవచ్చును. అదీ నిజమే. అంతకంటె మించి, తానొక చిహ్నం గా, తనకు పర్యాయపదంగా ఉన్న సంస్కరణల రాజ్యం కుప్పకూలిపోకుండా, తనమీద తాను కొరడాదెబ్బలు ఝళిపించుకుంటున్నారని కూడా అనిపించవచ్చు. అది కూడా నిజమే. తనను తాను బతికించుకోవడానికి మన్మోహన్ వ్యక్తిగత ప్రతిష్ఠను కొంచెం కొంచెంగా కొరుక్కుతిన్న వ్యవస్థ, ఇక అతన్ని పూర్తిగా పిప్పిచేసి విసర్జించదలచుకున్నదనీ అనిపించవచ్చు. అది కొంచెం ఎక్కువ నిజం.

అవినీతి అన్నది పెద్దగా చర్చనీయాంశం కాకుండా పోయి చాలా కాలమే అయింది. కామన్వెల్త్ గేమ్స్ సందర్భంగా జరిగిన అవినీతి విషయంలో తక్షణ స్పందన చూపించని కేంద్రప్రభుత్వం, టుజీ స్కామ్ విషయంలో మేలుకొనవలసి వచ్చింది. ఆ కుంభకోణంలో భారతప్రభుత్వ ఖజానా కోల్పోయిన ఆదాయం లక్షా 70 కోట్ల భారీ మొత్తం కావడం వల్ల యుపిఎ ప్రభుత్వం ఆలస్యంగా అయినా స్పందించక తప్పలేదు. మరింత భారీనష్టం తేగల ఇస్రో ఒప్పందం వెనక్కి వెళ్లింది. టెలికం స్కామ్ పై జేపీసీ ఏర్పడింది. ఇంత హడావుడి జరుగుతున్న సమయంలోనే బోఫోర్స్ నిందితుడు ఖత్రోచీ కేసును విజయవంతంగా మూసివే శారు. అత్యంత ఆధునికమైన మెగా కుంభకోణాల కాలంలో, కాలంచెల్లిన పాత కాలం నాటి అవినీతి కేసులకేమి సందర్భం ఉంటుంది? ప్రశ్నలు వేసుకునే తీరును బట్టి సమాధానాలు తారసపడతాయి. మన్మోహన్‌సింగ్ అంతటి నిజాయితీ పరుడు కదా, అంతటి సౌమ్యుడు కదా, అంతటి ఆర్థికవేత్త కదా- ఇట్లా జరిగిందేమిటి అని బాధపడేవారు ఈ దేశంలో కోకొల్లలు. ఆయన సొంతంగా నీతిమంతుడే ఉత్తముడే పండితుడేకానీ, ఆయన సారథ్యం వహిస్తున్నది లాభాలను, ప్రయోజనాలను పిండడమే న్యాయంగా భావించే ఒక వ్యవస్థకు. అది ఆయనకు తెలియదని అనుకోలేము. అభివృద్ధి ఫలితాలు అందరికీ అందాలనే ఉద్దేశంతో సంస్కరణలు తీసుకువచ్చాము, వాటిని కొందరే తన్నుకుపోవడం బాధ కలిగిస్తున్నది- అని 1991లో దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ దిశను మార్చడంలో నిమిత్తమాత్రుడైన మాజీ ప్రధాని పీవీ నరసింహారావు- పదవినుంచి దిగిపోయిన తరువాత వ్యాఖ్యానించారు. నిమిత్తమాత్రుడు అని ఎందుకు అనాలంటే, రాజకీయంగా ఏకధ్రువ ప్రపంచం అవతరించి, ఎల్లలు లేని ఆర్థిక అంతర్జాతీయ సామ్రాజ్యం పాదుకొనడానికి దారితీసిన పరిస్థితులు పీవీ నరసింహారావు చేతిలో ఉన్నవి కావు. ప్రపంచ ప్రభువులకు కావలసిన కార్యం గంధర్వుని వలె ఆయన తీర్చాడు. ఆయనకు చేదోడు ఆర్థిక మంత్రిగా మన్మోహన్‌సింగ్ నాటి నుంచి దేశంలోని మార్పులకు కారకుడూ, చోదకుడూ, పర్యవేక్షకుడూ అయ్యారు.
లైసెన్స్‌రాజ్యంలో అవినీతి, మందకొడితనం, అభివృద్ధిని అడ్డుకునే తత్వమూ ఉంటాయని,